Zdjęcia, do których wraca się po latach.

Nazywam się Marta Zielińska. Zaczynałam od reportażu prasowego i to zostało mi do dziś — najbardziej lubię te pół sekundy, kiedy nikt nie pamięta, że stoję obok z aparatem.

Na ślubie jestem od rana do ostatniego tańca, ale w tle. Dwa razy poproszę o wspólne zdjęcie z rodziną, resztę dnia po prostu fotografuję tak, jak się dzieje. Na sesjach portretowych jest podobnie: zaczynamy od rozmowy i kawy, a zdjęcia robią się same gdzieś w połowie.

Pracuję na ciepłych, stonowanych kolorach i dużej ilości czerni i bieli. Bez filtrów rodem z 2014 roku, bez wygładzania twarzy do plastiku.